... کافه خاطره

ای دوری‌ات آزمونِ تلخِ زنده‌به‌گوری ...

Sun, 05 Feb 2012 06:26:25 GMT

چه بی‌تابانه می‌خواهمت ای دوری‌ات آزمونِ تلخِ زنده‌به‌گوری!
چه بی‌تابانه تو را طلب می‌کنم!
بر پُشتِ سمندی
گویی نوزین
که قرارش نیست.
و فاصله
تجربه‌یی بیهوده است.
بوی پیرهنت،
این‌جا
و اکنون.
کوه‌ها
در فاصله
سردند.
دست
در کوچه و بستر
حضورِ مأنوسِ دستِ تو را می‌جوید،
و به راه اندیشیدن
یأس را رَج می‌زند.
بی‌نجوای انگشتانت
فقط.
و جهان از هر سلامی خالی‌ست.

“احمد شاملو”

پس نوشت : دوستان من سلام :)

سینمای قبل و بعد از فرهادی

Mon, 16 Jan 2012 07:40:25 GMT

از امروز سینمای ایران رنگی دیگر به خود خواهد گرفت . از امروز کیلومتر شمار سینمای ایران صفر شده و روزی نو از سر خواهد گرفته شد . از امروز سینمای ایران می شود سینمای قبل از فرهادی و سینمای بعد از فرهادی . انقلاب سینمای ایران امروز بود و جدایی نادر از سیمین می شود گاوی دیگر در تاریخ سینمای ایران .
همیشه گفتم اگه یک روز برسه ک بگن بیا 5 دقیقه تو فیلم فرهادی بازی کن و بعد سینما رو برای همیشه ببوس بذار کنار این کار رو می کنم ! چون برای من نهایت سینمای ایران خلاصه می شه تو این مرد . اینا رو الان نمی گم ک جایزه برده ، اینا رو از چند سال پیش می گفتم . راهنمایی بودم که شهر زیباش رو توی سینما دیدم . فیلمی که تا حالا می تونم بگم 20 بار دیگه هم نگاهش کردم و سیر نشدم . رقص در قبار ک ب سن سینمایی من قد نمی داد رو بعدها تو خونه 4 بار پشت سرهم دیدم و چند باری نیز تکرار کردم . چهارشنبه سوری که اومد دوم دبیرستان بودم و 2 بار تو سینما دیدم و دیگه یادم نیست ک چند بار دوره اش کردم ! درباره الی هم اون فیلمی بود که دیگه همه می دونستند یک موج نو تو سینمای ایرانه . 4 بار تو سینما دیدم و یک بار هم در کنار خود اصغر فرهادی تو جشنواره دیدمش . اون روز باهاش در مورد فیلم حرف هم زدم . اینکه سه ساعت تو صف ایستاده بودم و گفتن اکران خصوصی ئه و زنگ زدم بهش ! عذرخواهی کرد و گفت دست اون نیست اما سعی می کنه اکران فوق العاده بذاره واسه ماها . همون لحظه بود ک به طرز اتفاقی و عجیبی 4 تا بلیط گیرم اومد . از یکی که دوستش نیومده بود و دیگه نیازی به بلیط هاش نداشت ! من با درباره الی دیگه زندگی کردم . شاید بالای 30 بار این فیلم رو دیدم . درباره اش خیلی نوشتم . آخرین فیلم فرهادی هم که اومد ، یعنی همین جدایی نادر از سیمین رو توی جشنواره دقیقا جمعه 22 بهمن 89 دیدم . همون شب یک نوشته در موردش تو وبلاگم پست کردم ( ک الان جزو اولین ریزالت های گوگل هست ) و اولین صفحه فیس بوک رو براش راه انداختم !
اون شب حس خاصی داشتم . خیلی خاص . می دونستم اتفاقای خوبی میافته . می دونستم فرهادی یک نابغه اس . که با اتفاق دیشب اون حس ام کامل شد ! نمی دونید من الان چقدر خوشحالم و چ حسی دارم . واقعا از بیان کردن حس ام عاجزم ! برای اولین بار نمی تونم با کلمات اون چیزی ک در درونم هست رو بیان کنم . اونقدر خوشحالم که انگار خودم جایزه بردم . که انگار خودم اونجا بودم . البته این حس وقتی تشدید شد ک نصف دوستام بهم زنگ زدن و تبریک گفتن :)) .

در آخر فقط همین رو بگم که در سینمایی که اصغر فرهادی درش فیلم می سازه عشق سینما بودن برای من افتخاره .
پس زنده باد اصغر فرهادی :X

پس نوشت 1 : مدت ها بود مردم رو انقدر خوشحال ندیده بودم . امروز روز جشن ئه . این جایزه جایزه فوق العاده مهمی برای سینمای ایران محسوب می شه ...

پس نوشت 2 : مهم اینه ک بخوای . فرهادی خواست . و دیدیم ک تونست . فرهادی پله پله بالا اومد و حالا شده هم ردیف بزرگان تاریخ سینمای جهان . تبریک به خاطر این موفقیت بزرگ ...

تولد از یاد رفته ات مبارک !

Wed, 11 Jan 2012 19:23:04 GMT

امروز بعد از مدت ها فرصت شد که دوباره برخی از مطالب وبلاگم رو به سایتم منتقل کنم و در عین ناباوری دیدم که 9 دی تولد سه سالگی کافه من بود و من فراموش کردم ! خب اینکه چه حسی بهم دست داد بماند . اما خیلی تلخ بود . عین اینکه تولد بچه ات رو یادت رفته باشه . منی که هر سال کلی حرف و فکر داشتم برای زدن امسال ...

شمردم دیدم از دی پارسال تا امسال من فقط 8 پست اینجا دادم در حالی که خیلی نوشته منتشر نشده دارم . واقعیت تکون دهنده ای ئه که حس می کنم دیگه با اینجا غریبه ام . اینکه دیگه اینجا هم فراموش شد . که دیگه مخاطبای خاص ندارم .

نمی دونم چی شد که این طوری شد اما هنوزم می گم دلم برای اون روزا خیلی تنگه !

.
تولدت مبارک کافه متروکه من :)

* و شاید به مناسبت این تولد ؛ یکی از نوشته های منتشر نشده ام :

" دست روزگار است دیگر ، یک جاهایی یک وقت هایی یک جورایی آنچنان فرت می دهد که تو می مانی و یک علامت تعجب وسط حوضت ! که اصلا چه شد ؟ لاکردار هیچ چیز هم سرش نمی شود که مثلا فلانی فلان کاره است و ... ! ریز و درشت را به بازی گرفته این روزگار ! و من نیز چونان باقی اسباب بازی های خدا در این شهربازی تا به امروز از این قافله به جا نمانده و الحق که خوب به بازی گرفته شده ام ! از بازی بازی گفتن و بازی بازی کردن که بگذریم می رسیم به این که من نیز نفهمیدم چرا و چه شد که حالا اینجای زندگی ایستاده ام ! خلاصه اش اینکه هر چی فکر می کنم می رسم به اینکه هی این پیچ زندگی پیچید و من آمدم ادای این آدم استوار ها را در بیاورم و به جای اینکه به خود بپیچم با پیچ پیچیدم ! دست در دست هم چرخیدیم و چرخیدیم و هی پیچیدیم تا اینکه رسیدیم به اینجا که هستم ! طوری که انقدر خودم را دور زدم که یادم رفته من اصلا چه می خواستم و حالا در این پیچ جدید هی دستش را می کوبد به شانه ام و می گوید که موفق باشی ! و باز من سعی می کنم تا جون دارم و گیم اور نشده ام تمام تلاش ام را برای رد کردن این مرحله بکنم ! و القصه اینکه با این وضع هر روز رویایی بر خود بافته و بر تن کرده و فردایم را آن طور که خودم دوست دارم تصور می کنم ولی به یکباره یک جای داستان مثل نخ از دستم در رفته و کل بافتنی با آرزوهایم از هم می شکافد و من می مانم و یک سوال که آیا این من امروزم همان منی است که باید باشم یا نه ؟ ... ! "

این روز های دوست داشتنی !

Mon, 19 Dec 2011 13:58:23 GMT

این روزها روزهای خوبی است ، نزدیک ترین روزها به روزهای آرزوهای دورم ! درگیر درگیر ، با زندگی این بار ک نه از سر جنگ ک از سر سازش وارد شده و روز ب روز پیش می روم و نا گفته نماند ک از این درگیری بس شادم !

این روزها من و من دیگرم ما می شویم . در کنار هم . از نو .

این روز ها بهترین روزهای دانشجویی ام را سپری می کنم . در مسابقات معماری شرکت کرده و تجربه های خوب و دوستان خوب تری میابم . کاری ک بارها خواستم انجام بدهم و نشد .

این روزها می نویسم و می نویسم و می نویسم و می خوانند و خوششان می آید آنها ک فیلم سازند ، آنها ک کارگردان اند و من این روزها بیشتر از دیروز ب آرزوهایم نزدیک می شوم !

این روزها کار تئاتر انجام می دهم . می نویسم ، کارگردانی می کنم و مهم تر از همه بازی ...

این روزها خداست ک برای من قدرت نمایی می کند . خدا راه می سازد و من با پشتکار تر از همیشه نگاهم رو ب جلوست ، رو ب ارزوهایم تا ک این بار گم شان نکنم !

این روزها روزهای من است .

دوشنبه - 28 آذر 1390

پس نوشت 1 : کار تئاتری انجام دادیم ک برای من شروع یک راه بود ، ب نام من ِ من .

پس نوشت 2 : در جشنواره دو هفته با معماری نامی شرکت کرده ام ک سه هفته تمام تا ساعت 11 شب درگیر کارهایش بودیم . حتی چند شبی در دانشگاه !

پس نوشت 3 : در حال حاضر هم متمرکز بر روی نمایشنامه ی خودم هستم ک انشالله برای بهمن ب اجرا می رود و فردا برای جشنواره دانشجویی ارسال اش می کنم . نبودنم باز هم ب همین دلیل است . ب بزرگی خود باز هم ببخشید این بنده ی حقیر را :)

پس نوشت 4 : آدرس سایت ام را هم ب زودی در اینجا منتشر خواهم کرد :)

یک روزایی ... !

Wed, 02 Nov 2011 17:12:13 GMT

یک روزایی بود ک من بچه بودم . اون روزا ک هنوز دوربین دیجیتالی نداشتم و اصلا از عکاسی دو زار بارم نبود ، می خوابیدم روی زمین و به یک شی نزدیک خیره می شدم . بعد اول با چشمم به اون شی نزدیکه اصطلاحا فوکوس می دادم و پشت سری ها همه تار می شدن و بعد به پشت سری ها با چشمم فوکوس می دادم و شی جلویی تار می شد و هی این حرکت رو با خودم تکرار می کردم و سعی داشتم کشف کنم ک رازش چیه و همیشه با خودم می گفتم یعنی می شه یک روز یک چیزی کشف بشه ک این حرکت رو ثبت بکنه ؟!

یک روزایی بود ک من بچه بودم . تو عالم خودم با خدا قهر می کردم . حالا بماند ک گاهی نفرینش هم می کردم و بعد یک دفعه عذاب ب جونم می افتاد ک ای وای الان سوسک می شم و سریع ب یک بهانه ای سر صحبت رو باز می کردم باهاش و شروع می کردم الکی از یک چیز دیگه گفتن ب خیال اینکه خدا هم اسغفرلله ... بگذریم ! آره کلا می خواستم بگم ک اون روزا خدا یکی یک دونه ترین رفیق روزهای تنهاییم بود . همون روزا بود ک وقتی با همه عالم و آدم قهر می کردم - ک همه عالم و آدم اون موقع داداش مزدور و مامانم بودن - می رفتم زیر میز کوچک ناهار خوریمون قائم می شدم و با خدا می گفتم ک خدا تو شاهد باش قهر قهر تا قیامت و امن ترین جای دنیا رو هم همون زیر میز می دونستم !

آره یک روزایی بود ک من بچه بودم . خیال پرداز . بی آرزو ترین کودک زمین شاید ، ک خواسته هاش اونقدر زیاد نبودن ک نشه برآورده شون کرد ! اونقدر شاد ک فکر می کردم توی آسمون ب سیم چراغ برق توپ وصله ! اونقدر ک فکر می کردم دنیا همیشه همین قدری ، قد چهارتا پسر و دختر همسایه و معلم بدجنس کلاس دوم مون می مونه !

هی آره ... اما گذشتن اون روزا !

حالا یک روزایی هست ک دیگه من بچه نیستم . این روزا یک دوربین دیجیتالی دارم ک باهاش رو آدمای نزدیک زندگیم فوکوس می دم و آدمای دور زندگیم رو مات می کنم ! این روزا دیگه خدا سایه اش سنگین شده . نیست ! یا هست و من دیگه ندارمش ، این روزا دیگه اونقدر دنیام بزرگ و بی در و پیکر شده ک فکر می کنم گاهی حتی کوه به کوه می تونه برسه ولی آدم ب آدم نه ! این روزا دیگه خیال پردازی نمی کنم . پر از آرزوهای تباه ام . این روزا دیگه جای امنی واسه تنهایی هام پیدا نمی کنم . زیر میز جا نمی شم . کفر می گم توبه نمی کنم . این روزا اونقدر عوض شدم ک فکر می کنم من هیچ وقت بچه نبودم ! ک همه اون روزا یک خیال خوش بوده و بس ... !

چهارشنبه - 11 آبان 1390

پس نوشت : خودم هم نفهمیدم موضوع این نوشته ام چی بود ! خواستم یک چیزی گفته باشم دور همی مثلا ! این سر درگمی را بگذارید ب حساب این 8 ماه و اندی ک نبودم . آنقدر ذوق دوباره تاریخ زدن پای نوشته هایم داشتم ک یادم رفت اصلا چ می خواستم بگویم !

ب سم ا و.

Wed, 26 Oct 2011 19:26:25 GMT

گاهی آدم ها باید نباشند !
ب یک مدت معین ، نه بیشتر نه کمتر ،
کمتر نه چونکه اثر مطلوب رو نمی ذاره و
بیشتر هم نه چونکه باعث فراموشی می شه !

اما من فکر کنم دارم فراموش می شم ! خودم ، وبلاگم ...
تو این مدت ک نبودم خیلی می نوشتم . و گه گاهی تو یک جامعه مجازی کوچکتر و خودمونی تر منتشر می کردم و دقیقا توی همین مدت همه نوشته هام بی تاریخ شدن ! بی عنوان حتی . یک متن سردرگم بودن ب مخاطبی ک معلوم نبود کی هست و حرفایی ک نصفه نیمه می موند !

نمی دونم چی شد ک من از این جا هم به همین سادگی بریدم ، از شماها ... اما دیگه دارم ب این خودم عادت می کنم ! ب این تصمیمات مجنون وار ! الانم واقعا نمی دونم چی شده ک یک دفعه ب سرم زد باز هم در کنار شما شروع کنم اونم بعد از این همه مدت اما امیدوارم ک هنوز هم چند نفری دلشون برام تنگ شده باشه و نوشته هام رو دوست داشته باشن !

فکر کنم از اردیبهشت بود ک دیگه ننوشتم . بخشی اش خواست خودم بود و بخشی اش هم به دلیل برنامه های زندگی ام ک به طرز عجیبی پشت سر هم و بی وقفه اتفاق می افتادن و اونقدر روزام رو شلوغ کرده بود ک خودم هم حتی باورم نمی شد !

مثلا یک ترم سنگین 24 واحده برای دانشجوی معماری مثل کابوس می مونه اونم وقتی ک مجبور باشی خیلی از پروژه های گروهی رو حتی خودت به تنهایی ببندی . بعدش هم نامزدی برادر بزرگتر و آمد و شد ها و در نهایت کنکور و جابجایی دانشگاه و در این بین نوشتن یک فیلمنامه و چند برنامه کاری مهم و دغدغه های فکری آینده و ... کلی اتفاقای ریز و درشت دیگه ک اگه بخوام بگم خودش یک طوماره .

و حالا بعد از گذشت 8 ماه من باز اومدم ! دلم نیومد ازتون بگذرم . از اینجا . از این همه خاطره ک ثبت شدن . مرسی از همه دوستایی ک تو این مدت اومدن و اظهار لطف کردن و من کمترین حتی نتونستم جواب بدم ! مرسی از همه کسایی ک هنوز من رو یادشون هست . من می خوام یک شروع نو داشته باشم و این بار کمی متفاوت تر . البته استارتش رو زدم و ب زودی شاید از سایت ام پرده برداری کنم . اما می خوام باز هم شما رو در کنار خودم داشته باشم . ک شروع بدون حضور شما معنایی نداره .

دیگه نمی دونم چی بگم . فقط اینکه احساس می کنم سبک شدم !

ســـــــــــــــــــــــــــلام ! :)

سال نو مبـــــارک :)

Fri, 25 Mar 2011 11:21:28 GMT

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگ های سبز بید

عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست ...

نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار!
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب

ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت، از آن می که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می شود هفتاد رنگ !

پس نوشت : عیدتون با تاخیر مبارکـــــــــــ :)

برای چشم هایش.

Sat, 26 Feb 2011 20:58:02 GMT

دست های کوچک ات برق نمی زد

وقتی که مرا با ضریه ای به خود آوردی ،

و نگاه ات را نادیده گرفتن سخت بود ...

خسته ای پسرک ... ؟ نه ؟

اشکالی ندارد ، من هم خسته ام ...

اما تو بخند ، بگذار زندگی مغلوب خنده هایت باشد ...

راستی دندان هایت کو ؟!

به امید آمدن کدام فرشته قایم شان کرده ای ... ؟

اگر دیدی اش سلام مرا به او برسان !

بگو که هنوز هم چشم به راهم ....

پنجشنبه – 5 اسفند 89

پس نوشت : دوستان به زودی به همتون سر می زنم . شرمنده ام :)

جدایی نادر از سیمین ( اصغر فرهادی )

Fri, 18 Feb 2011 11:32:13 GMT

" هیچی نمیتونم بگم جز اینکه این فیلم عالی بود ... "

قبل از اینکه فیلم را ببینم می دانستم که عالی است و همان اول توی همه کارتها گزینه عالی را تیک زدم ! البته چند نفری بعد از فیلم می گفتند که فیلم منفی و تاریک بود اما من واقعا دوستش داشتم . خیلی هم دوستش داشتم . مثل تک تک فیلم های جناب فرهادی . اصلا مگر می شود جناب فرهادی فیلمی بسازد و من دوستش نداشته باشم ! انقدر جدایی نادر از سیمین خوب بود که نمی توانم بگویم الان درباره الی را بیشتر دوست دارم یا جدایی نادر از سیمین را ! جناب فرهادی باز هم همه را غافلگیر کردند . با فیلنامه ای که نمی دانستی آخرش چه می شود . در عین اینکه اتفاقات ساده ای افتاده بود ! احتمالاتی که می دادی ... و پایانی که سخت می شد حدس اش زد و اتفاق اصلی درست لحظه ای افتاده بود که اصلا فکرش را نمی توانستی بکنی ! یک بخش از زندگی بود . چیز تازه ای نبود اما طوری به آن نگاه شده بود که تا به حال کسی این گونه به آن نگاه نکرده بود . نکته تمام فیلم های فوق العاده آقای فرهادی همین است ! نوع نگاه ... و باز هم همان پایان های باز و مخصوص جناب فرهادی که آدم را ساعت ها درگیر نگه می دارد ! در فکر اینکه بالاخره کدام یک ... ؟ موسیقی تیتراژ پایانی که فوق العاده بود و همه را روی صندلی ها میخکوب کرده بود ! و کارگردانی هم که جای بحث ندارد ! کات ها و برداشت ها و فضاها و حرکت دوربین و ... تو را سوار بر فیلم می کرد ... شیوه ی فیلمبرداری دوربین روی دست در بیشتر سکانس ها مثل درباره الی ، طوری بود که لحظه لحظه حس می کردی انگار خودت گیر افتاده ای ! و باز هم باید در شرایطی سخت قضاوت می کردی و لحظاتی که انسانیت را هدف می گرفت ... و بازی ها .... ! لیلا حاتمی را دوست داشتم . در این نقش سردی و بازی خونسردانه اش خیلی بهش می آمد . پیمان معادی هم که یکی از کشف های آقای فرهادی در بازیگری است و شهاب حسینی عزیز دیگر حرفی برای زدن باقی نمی گذاشت و با بازی اش همه را مبهوت کرده بود و از دیگر بازی های فوق العاده زیبا بازی خانم ساره بیات و سارینا فرهادی ( دختر آقای فرهادی ) بود . ساره بیات درخشید ... انگاری که بازی نمی کرد ، خودش بود ... صدابرداری محشر بود ... طوری که در بعضی سکانس ها نفس ات بند می آمد ...

الان انقدر درگیر فیلم هستم که دیگر نمی دانم از کجا و چه چیزش بگویم . فقط اینکه ای کاش آقای فرهادی به جای هر دو سال یک بار هر شش ماه یک بار یک فیلم می ساختند !

جمعه – 22 بهمن 1389

پس نوشت 1 : پدربزرگ فیلم آلزایمر داشت و آنقدر خوب شخصیت پردازی شده بود که انگار تمام مدت مادربزرگم جلوی چشمانم بود . ریز به ریز حرکات و کارها و حرف هایش ... آنقدر که از اول فیلم تا آخرش هرجا که این نقش بود من و مامانم بغض داشتیم !

پس نوشت 2 : امروز اسامی برندگان را دیدم ، خب خودتان قضاوت کنید :

بهترین کارگردانی: اصغر فرهادی جدایی نادر از سیمین

بهترین فیلمنامه: اصغر فرهادی جدایی نادر از سیمین

دیپلم افتخار: شهاب حسینی جدایی نادر از سیمین

دیپلم افتخار: ساره بیات جدایی نادر از سیمین

بهترین فیلمبرداری: محمود کلاری جدایی نادر از سیمین

بهترین صدابرداری: محمود سماک‌باشی جدایی نادر از سیمین

بهترین فیلم از نگاه تماشاگران: جدایی نادر از سیمین اصغر فرهادی

پس نوشت 3 : سایت رسمی فیلم برای دنبال کردن اخبار فیلم :

http://jodaeyenaderazsimin.com

برای "او" که مهربان بود .

Sun, 06 Feb 2011 06:04:26 GMT

" سوم دبستان بودم . مادر بزرگم معتقد بود و چادری . از آن آدم های با خدا که ریاکار نبود . که سرشان به کار خودشان بود و حساب یکی دوتای بقیه را نمی کرد . که نمازش هیچ وقت قضا نمی شد و از آنها که حتی بی سحری هم که شده یک ماه قبل از ماه رمضان می رفت پیشواز و یک روزه حتی به خدا بدهکار نبود ... ساکت بود و مظلوم و همیشه خنده به لب داشت . مهربان ... از آنها که نگاهش "حرف ها" برای گفتن داشت .

گاهی می آمد مدرسه دنبالم . با همان چادر مشکی اش که از مکه آورده بود . همیشه یک پفک لی لی پوت با دو تا تافی موزی و آلبالویی همراهش داشت . هر وقت من را می دید آنها را می داد دستم ، با همان لبخند همیشگی ، با همان نگاه مهربان و پر از حرفش . یکی از بچه ها مادربزرگ جوانی داشت . از آنها که آن موقع ها مانتوهای اپل دار می پوشیدند و فوکل می گذاشتند و بوی خوب عطر های خارجی می دادند ، از آنها که از مد روز حرف می زدند و از سفرهای خارجه شان تعریف می کردند . هی پز اش را می داد ، خب من هم نگاه به مادربزرگ خودم که می کردم خجالت می کشیدم . هروقت می آمد دنبالم یا عقب ترش راه می رفتم و یا جلوترش و جلوی دوستانم با او حرف نمی زدم ، انگاری که اصلا نیست . بچه بودم خب . نمی فهمیدم ... عقل ام به چشمانم بود و مادربزرگم هم هیچ گاه از من نپرسید و اعتراضی هم نکرد ، شاید چون فهمیده بود ...

گاهی دلم برایش خیلی تنگ می شود . برای همان چادر مشکی اش که همیشه پایین اش خاکی بود . برای نفس نفس زدن هایش ، برای آن قد کوتاه و صورت کوچک و معصومش . برای آن خنده ها ، آن نگاه ها ... برای آن تافی ها و پفک های لی لی پوت اش . برای اینکه فقط و فقط یکبار دیگر بیاید دم مدرسه دنبالم تا دستانش را بگیرم و تا ابد رها نکنم ...... "

- بخشی از داستان کوتاه ام –

جمعه - 17 دی 1389

پس نوشت 1 : دلم برای مامان بزرگم عجیب تنگ شده ! :(

پس نوشت 2 : مسابقه 100 بانوی برتر وبلاگ نویس ئه . امسال می خوام به طور جدی در مسابقه شرکت کنم ! اگه کافه خاطره رو تو این دو سال خوب دیدید که رای بدید اگه نه هم که هیچی ! ممنون :)